ก่อนที่จะเข้าประเด็นหลัก ขอกล่าวถึงประเด็นเกี่ยวข้องที่คนอ่านน่าจะให้ความสนใจ นั่นคือความเกี่ยวพันของระบบนับเลขในภาษาเขมรกับภาษาไทย
คำนับเลข ๑๐ ด็อบ (ដប់) และ ๒๐ มไพ (ម្ភៃ) เป็นคำเขมรแท้ที่สืบทอดมาจากตระกูลออสโตรเอเชียติกโดยตรง แต่คำนับเลขหลักสิบตั้งแต่ ๓๐ ถึง ๙๐ รวมถึงคำว่า "ร้อย" ใน ๑๐๐ กลับมีรูปคำที่ตรงกับคำไทยอย่างมีนัยสำคัญ เช่น สามเสิบ (សាមសិប) เทียบกับคำไทย "สามสิบ" หรือ หาเสิบ (ហាសិប) เทียบกับ "ห้าสิบ" ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักภาษาศาสตร์ประวัติว่าเป็นคำยืมจากภาษาไทยจริง ไม่ใช่คำเขมรแท้ดั้งเดิม
สาเหตุมาจากการติดต่อสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างอาณาจักรเขมรกับกลุ่มชนที่พูดภาษาไท ทั้งด้านการค้า การปกครอง และวัฒนธรรมราชสำนัก ทำให้คำศัพท์นับเลขหลักสิบซึ่งใช้บ่อยในบริบทการค้าและการปกครองถูกยืมข้ามภาษาได้ง่าย ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ คำเหล่านี้ในภาษาไทเองก็มีร่องรอยว่าอาจไม่ใช่รากศัพท์ไทดั้งเดิมทั้งหมด แต่สืบเนื่องมาจากการติดต่อกับภาษาจีนโบราณอีกทอดหนึ่งในยุคก่อนหน้า ก่อนจะแพร่ต่อมาสู่ภาษาเขมรอีกทอด
นอกจากนี้ ภาษาเขมรโบราณเคยมีระบบนับเลขหลักสูงแบบฐานยี่สิบเป็นของตนเองมาก่อนหน้านั้นด้วย แสดงว่าเขมรโบราณมีศักยภาพในการนับเลขหลักสูงด้วยระบบของตนเองอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่ระบบเลขหลักสิบที่ยืมมาจากภาษาไทยเข้ามาแทนที่ในเวลาต่อมา ยิ่งไปกว่านั้น คำนับเลขหลักที่สูงกว่าร้อยขึ้นไป เช่น พัน หมื่น แสน ล้าน ก็ยังมีร่องรอยอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตและบาลีปะปนอยู่อีกชั้นหนึ่ง สะท้อนว่าคำนับเลขเขมรในภาพรวมเป็นการผสมผสานหลายชั้นจากการติดต่อกับหลายวัฒนธรรมตลอดประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ระบบที่มาจากแหล่งเดียว
ดังนั้นจะเห็นได้ว่าคำนับเลขที่พูดออกมาสามารถยืมข้ามภาษากันไปมาได้อย่างอิสระตามประวัติศาสตร์การติดต่อสัมพันธ์ โดยอาจไม่มีความเกี่ยวข้องกับศักยภาพของผู้พูดภาษานั้นในการประดิษฐ์หรือเลือกใช้งานระบบเลขฐานหรือสัญกรณ์ตำแหน่ง