เดินทางไปเมืองซาโนะ ต่อแถวกินราเมงร้านดัง แวะสะพานใหญ่วาตาราเสะที่เขตแดนระหว่างจังหวัดโทจิงิและจังหวัดกุมมะ
เขียนเมื่อ 2026/03/30 05:20
แก้ไขล่าสุด 2026/04/01 04:06
# อาทิตย์ 29 มี.ค. 2026
ช่วงนี้ซากุระเริ่มบานแล้วเลยมีแผนออกไปเที่ยวชมซากุระตามที่ต่างๆในจังหวัดโทจิงิมากมาย โดยเริ่มจากที่เมืองโอยามะดังที่เล่าไปใน https://phyblas.hinaboshi.com/20260328
วันถัดมาเป้าหมายต่อไปที่เลือกไปคือที่เมืองซาโนะ (佐野市) ซึ่งก็เป็นเมืองใหญ่ที่มีชื่อเสียงอีกเมืองของจังหวัด
แผนที่แสดงตำแหน่งเมืองซาโนะในจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด
พูดถึงซาโนะแล้วสิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือซาโนะราเมง (佐野ラーメン) ซึ่งเป็นราเมงที่มีจุดเด่นคือขึ้นเส้นโดยการนวดด้วยไม้ไผ่เป็นเส้นแบน
ที่จริงในเมืองอุตสึโนมิยะเองก็มีร้านที่สามารถกินซาโนะราเมงได้อยู่หลายร้าน เพราะยังไงซาโนะก็ถือเป็นของขึ้นชื่อของจังหวัด จึงสามารถหาได้ที่เมืองอื่นภายในจังหวัดด้วย แต่ก็ไม่ได้มีเยอะเท่าในเมืองซาโนะเอง ที่เมืองซาโนะมีร้านซาโนะราเมงอยู่มากมายเต็มไปหมดจนเลือกไม่ถูกเลยทีเดียว
ครั้งนี้ตัดสินใจเลือกร้านโดยดูจากเว็บแนะนำ แล้วก็พิจารณาความสะดวกในการเดินทางไปด้วย ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกร้านเมนยะโยวสึเกะ (麺屋ようすけ) ซึ่งตั้งอยู่หน้าสถานีทาจิมะ (田島駅) ทางตอนใต้ของเมืองซาโนะ
เมืองซาโนะมีสถานีรถไฟอยู่หลายแห่ง โดยสถานีใจกลางคือสถานีซาโนะ (佐野駅) มีทางรถไฟ ๒ สายตัดกันคือสายเรียวโมว (両毛線) ของ JR ตามแนวตะวันออกตะวันตก และสายซาโนะ (佐野線) ของโทวบุ ตามแนวเหนือใต้
การเดินทางมาจากอุตสึโนมิยะนั้นต้องนั่งรถไฟตามสายหลักโทวโฮกุ มาเปลี่ยนไปยังสายเรียวโมวรถไฟที่สถานีโอยะมะ (小山駅) ไปทางตะวันตก
สถานีโอยามะนั้นเพิ่งจะแวะไปเมื่อวาน แต่ว่าครั้งนี้แค่มาเปลี่ยนรถไฟ ไม่ได้แวะเที่ยวในเมืองโอยามะ
เริ่มมาขึ้นรถไฟที่สถานีอุตสึโนมิยะเหมือนเมื่อวาน
ครั้งนี้ไม่ได้ออกนอกสถานี แต่เดินมาเปลี่ยนรถไปทางสายเรียวโมว ได้รถไฟรอบ 11:02 รถไฟสายนี้มีประมาณชั่วโมงละรอบเท่านั้น ทั้งหมดมีปลายทางที่สถานีทากาซากิ (高崎駅)
ตอนที่มาถึงรถไฟก็จอดอยู่แล้ว
ถ่ายภาพป้ายสถานีไว้ด้วยก่อนขึ้นรถไฟ
แล้วรถไฟก็ออกเดินทาง เริ่มจากมาจอดที่สถานีแรกคือสถานีโอโมอิงาวะ (思川駅) ซึ่งอยู่ตอนตะวันออกของเมืองโอยามะ ที่สถานีดอกซากุระกำลังบานสวยอยู่เลย
จากนั้นรถไฟก็ออกจากเมืองโอยามะ เข้าสู่บริเวณเมืองโทจิงิ (栃木市) ซึ่งเป็นเมืองอันดับ ๓ ของจังหวัดโทจิงิ
สถานีต่อไปที่มาจอดคือที่สถานีโทจิงิ (栃木駅) ดูแล้วเป็นสถานีใหญ่อยู่ เป็นจุดเปลี่ยนรถไฟที่สำคัญด้วย โดยเชื่อมกับสายนิกโกว (日光線) ของโทวบุ
ถัดมาทางตะวันตกอีกเป็นสถานีโอฮิระชิตะ (大平下駅)
แล้วถัดมาคือสถานีอิวาฟุนะ (岩舟駅) ซึ่งเป็นสถานีทางตะวันตกสุดของเมืองโทจิงิ ที่นี่มีชื่อเสียงเนื่องจากถูกใช้เป็นฉากของอนิเมะทำให้มีคนจำนวนมากแวะมาเพื่อตามรอย และนอกจากนี้ยังมีสถานที่เที่ยวด้วย ดังนั้นไว้ถ้ามีโอกาสก็คิดว่าอยากแวะมาอีกเพื่อเที่ยวที่นี่โดยเฉพาะ
จากนั้นรถไฟก็มาถึงสถานีซาโนะซึ่งเป็นเป้าหมาย เราลงมาที่นี่
แต่เรายังไม่ออกจากสถานี แต่มาเปลี่ยนรถไฟไปยังรถไฟสายซาโนะของโทวบุ โดยมีเวลาแค่ ๓ นาทีในการเปลี่ยนรถไฟ โดยรถไฟที่นั่งมาถึงสถานีซาโนะเวลา 11:29 และรถไฟที่จะเปลี่ยนออกเวลา 11:32 ทำให้ต้องรีบมากทีเดียว
แตะบัตรแล้วรีบวิ่งลงมา
มาขึ้นรถไฟได้ทันเวลา
รถไฟมาจอดที่สถานีต่อไปคือสถานีซาโนะชิ (佐野市駅) ซึ่งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองซาโนะ
แล้วถัดมาจึงเป็นสถานีทาจิมะที่เป็นเป้าหมาย
สถานีนี้เป็นแค่สถานีเล็กๆแบบง่ายๆ ชานชลาก็เป็นเกาะลอยเล็กๆที่มีแค่หลังคานิดหน่อย ไม่ได้อยู่ในอาคาร
การออกจากชานชลาทำโดยลอดอุโมงค์
ออกมาแล้วก็เห็นว่าอาคารสถานีเป็นแค่บ้านเล็กๆแค่นี้ มีแค่ห้องน้ำ ไม่มีคนเฝ้า
ตอนที่ออกมาเพิ่งรู้ตัวว่าไม่เห็นมีที่แตะบัตร IC ซึ่งปกติจะต้องตั้งอยู่ตรงประตูทางเข้าออกให้แตะก่อนออก แต่ว่าของสถานีนี้ตั้งอยู่ตรงไหนไม่รู้ ตอนแรกนึกว่าจะมีให้แตะตรงทางออกอุโมงค์ก็เลยไม่ได้ตั้งใจหา พอออกมาแล้วไม่เจอตอนแรกยังเข้าใจว่าสถานีนี้ไม่มีที่ให้แตะบัตร ไว้ตอนหลังค่อยไปคิดเงินตอนกลับถึงสถานีซาโนะ
ฝั่งตรงข้ามถนน มองไปก็เห็นร้านเมนยะโยวสึเกะที่ตั้งใจมากิน
ข้ามมาก็เห็นรถจอดอยู่เต็มหน้าร้าน แล้วก็มีคนมารออยู่เต็ม หลายคนก็นั่งรอในรถ จำนวนคนที่รอเพื่อเข้ากินร้านนี้อยู่ดูแล้วมหาศาลทีเดียว
ก่อนอื่นต้องมากดเอาบัตรคิว ซึ่งมี QR โค้ดให้อ่านเพื่อติดตามสถานการณ์ว่าเรียกไปถึงไหนแล้ว
เมื่อสแกนเข้ามาดูในนี้จะบอกว่าเหลืออีกกี่คิว ซึ่งตอนแรกสุดก็เขียนว่าต้องรอถึง ๒๗ คิว ยาวมาก!
ตอนแรกก็นั่งรอตรงที่นั่งรถหน้าร้าน แต่ก็รู้สึกว่าดูท่าแล้วคงจะนานเป็นชั่วโมง ให้นั่งรออยู่ตลอดโดยไม่ทำอะไรแบบนี้เสียดายเวลา จึงลองค้นดูว่าแถวนี้มีสถานที่เที่ยวอะไรใกล้ๆที่พอจะแวะไปได้มั้ย
แล้วก็พบว่าที่นี่ตั้งอยู่ใกล้เขตแดนที่ข้ามไปยังจังหวัดกุมมะ ก็เลยตัดสินใจเดินไปให้ถึงสะพานที่เชื่อม คือสะพานใหญ่วาตาราเสะ (渡良瀬大橋) ข้ามแม่น้ำวาตาราเสะ (渡良瀬川) ซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญที่คั่นระหว่างจังหวัดโทจิงิกับจังหวัดกุมมะ
ก่อนอื่นต้องเดินลงมาทางใต้เรื่อยๆ ไกลพอสมควร ประมาณ ๒ กิโลเมตร
มาถึงตรงนี้มีสะพานโคบาตะ (小羽田橋) ซึ่งข้ามแม่น้ำไซ (才川) ซึ่งเป็นสายย่อยเล็กๆของแม่น้ำวาตาราเสะ ตรงนี้เป็นเขตแดนจังหวัดจริงๆเฉพาะช่วงนี้ เมื่อข้ามสะพานนี้มาก็เท่ากับเราเข้ามาอยู่ในเขตเมืองทาเตบายาชิ (館林市) ของจังหวัดกุมมะแล้ว
ข้ามมาแล้วยังเดินต่อไปอีกนิดหน่อย
ในที่สุดก็มาถึงสะพานใหญ่วาตาราเสะที่เป็นเป้าหมาย
ริมแม่น้ำวาตาราเสะมีดอกนาโนฮานะบานอยู่เต็มไปหมดสวยงาม
มองไปทางตะวันออกเฉียงใต้มีอีกสะพาน ตรงนั้นเป็นสะพานสำหรับทางรถไฟสายซาโนะ
เราไม่ได้เดินข้ามสะพานไปเพราะกลัวเวลาไม่พอ แค่เดินย้อนกลับมาลองดูตรงทุ่งดอกนาโนฮานะนิดหน่อย
ตรงนี้มีป้ายเขียนอธิบายบอกข้อมูลลุ่มแม่น้ำนี้
มองย้อนกลับไปยังทางที่เดินมา
หลังจากนั้นก็ได้เวลาเดินกลับ ต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนเวลาเรียกคิว ไม่งั้นที่รอมาทั้งหมดจะสูญเปล่า
ตอนเดินย้อนกลับมีโอกาสได้ดูตามข้างทางละเอียดกว่าตอนขามาที่ค่อนข้างรีบเพราะต้องเผื่อเวลา เลยได้เห็นอะไรมากขึ้น ลองมาองดูตรงนี้มีย่านบ้านที่มีสวนสวยทีเดียว
ตรงนี้มีป้ายบอกว่าเป็นเขตเมืองทาเตบายาชิของจังหวัดกุมมะ
ตอนที่ข้ามกลับมายังเขตจังหวัดโทจิงิมีป้ายเขียนบอกว่าเมืองซาโนะจังหวัดโทจิงิด้วย
ระหว่างทางมีศาลเจ้าทสึบากิดะอินาริ (椿田稲荷神社) เป็นศาลเจ้าเล็กๆ ซึ่งตอนขามาเราก็ผ่าน แต่ตอนขากลับเพิ่งสังเกตเห็น ก็เลยแวะสักหน่อย เข้ามาดูด้านในแบบรีบๆ
ระหว่างเดินอยู่ก็เห็นรถไฟวิ่งผ่านไปเลยเก็บภาพไว้ได้ด้วย รถไฟขบวนนี้มีแค่ ๒ ตู้ ดูแล้วเล็กกะทัดรัด
ตรงนี้มีป้ายของศูนย์รถมือสองของฟ็อลคส์วาเกินด้วย แต่เขียนว่าอยู่ห่างไป ๓ กิโลเมตร
แล้วก็กลับมาถึงร้านตอนที่เหลืออีกแค่ ๒ คิวพอดี ถือว่ากะเวลาเดินทางได้ดี ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดหน่อยคงพลาดแล้ว
ตอนที่เหลืออีกคิวเดียวเราก็เข้ามารอตรงหน้าทางเข้าด้านใน
ในที่สุดก็ถึงเวลาเรียกให้เข้า เมื่อนับเวลาตั้งแต่มาเริ่มกดบัตรคิวคือ 11:45 แล้วได้เรียกให้เข้าเวลา 11:54 ก็นานกว่าชั่วโมง ถือว่านานกว่าที่คิดไว้มาก ตอนแรกไม่คิดว่าร้านนี้จะได้รับความนิยมจนต้องรอนานสุดๆแบบนี้ ยังดีที่ได้ไปเดินเที่ยวเล่นข้ามจังหวัด ถ้าต้องให้นั่งรออยู่เฉยๆแบบคนอื่นคงจะเสียดายเวลาแย่อยู่
เข้ามาก็ได้นั่งตรงที่นั่งโต๊ะ แม้ว่าจะมาคนเดียว ไม่ใช่ที่นั่งเคาน์เตอร์
เมนูของร้าน โดยหลักแล้วก็คือซาโนะราเมง มีการใส่เครื่องแบบต่างๆ แล้วก็มีเกี๊ยวซ่าด้วย เราเลือกแบบเติมแค่ไข่ ราคา ๑๑๐๐ เยน ไม่ได้สั่งอย่างอื่นเพิ่มด้วย
ระหว่างรอก็แวะไปเข้าห้องน้ำ ได้ถ่ายรูปภายในร้านไว้ด้วย ร้านค่อนข้างกว้างอยู่ แต่ที่นั่งตั้งอยู่แบบค่อนข้างหลวมๆ บรรยากาศสบายๆ
แล้วราเมงที่สั่งก็มา ลองกินดูก็อร่อยทีเดียว แต่ก็ถือว่าไม่ได้อร่อยเลิศอะไรเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าอร่อยธรรมดา ไม่ได้ต่างจากร้านซาโนะราเมงที่กินในเมืองอุตสึโนมิยะ ทำให้รู้สึกว่าที่จริงถ้าแค่อยากกินซาโนะราเมงอร่อยๆเราไม่จำเป็นต้องถ่อมาถึงซาโนะแล้วรอคิวยาวแบบนี้ก็ได้ สุดท้ายก็ไม่ได้ต่างกันมาก แต่อย่างน้อยคือครั้งนี้ทำให้ได้มีโอกาสเดินไปถึงเขตแดนข้ามจังหวัดโดยไม่ตั้งใจ จึงไม่รู้สึกว่าผิดหวังอะไรที่ได้มา ยังถือว่าคุ้มค่าอยู่
กินเสร็จออกจากร้านมา เดินกลับขึ้นเหนือเพื่อไปเที่ยวในย่านใจกลางเมืองซาโนะต่อไป ที่จริงจะนั่งรถไฟก็ได้ แต่ว่ารถไฟมีชั่วโมงละเที่ยว แล้วรถไฟขาขึ้นทางเหนือก็เพิ่งออกไป จังหวะไม่ดี จึงต้องเดินไปเท่านั้น ซึ่งระยะก็พอสมควรอยู่ แต่ระหว่างนั้นก็ชมเมืองตามทางไปเรื่อยๆได้
เดินมาแค่นิดหน่อยก็เจอร้านซาโนะราเมงอีกร้าน ชื่อว่าร้านยุตากะยะ (ゆたかや) เป็นแค่ร้านเล็กๆผิดกับร้านเมนยะโยวสึเกะ ไม่ได้มีคนมารอคิวด้วย ที่จริงลองอ่านรีวิวของร้านนี้จึงรู้ว่าหลายคนที่มากินร้านนี้คือตอนแรกตั้งใจจะมากินร้านเมนยะโยวสึเกะแต่รอคิวไม่ไหวเลยมาที่นี่แทน ทำให้ดูเหมือนจะกลายเป็นร้านทางสำรองสำหรับใครที่ไม่อยากรอคิวนาน ระยะก็ไม่ไกลกัน เดินมานิดเดียวก็ถึง
ขอจบตอนเท่านี้ ตอนต่อไปจึงจะเล่าเรื่องการเที่ยวภายในเมืองซาโนะไปจนถึงชมซากุระแล้วก็เดินทางกลับ
ช่วงนี้ซากุระเริ่มบานแล้วเลยมีแผนออกไปเที่ยวชมซากุระตามที่ต่างๆในจังหวัดโทจิงิมากมาย โดยเริ่มจากที่เมืองโอยามะดังที่เล่าไปใน https://phyblas.hinaboshi.com/20260328
วันถัดมาเป้าหมายต่อไปที่เลือกไปคือที่เมืองซาโนะ (佐野市) ซึ่งก็เป็นเมืองใหญ่ที่มีชื่อเสียงอีกเมืองของจังหวัด
แผนที่แสดงตำแหน่งเมืองซาโนะในจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด
พูดถึงซาโนะแล้วสิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือซาโนะราเมง (佐野ラーメン) ซึ่งเป็นราเมงที่มีจุดเด่นคือขึ้นเส้นโดยการนวดด้วยไม้ไผ่เป็นเส้นแบน
ที่จริงในเมืองอุตสึโนมิยะเองก็มีร้านที่สามารถกินซาโนะราเมงได้อยู่หลายร้าน เพราะยังไงซาโนะก็ถือเป็นของขึ้นชื่อของจังหวัด จึงสามารถหาได้ที่เมืองอื่นภายในจังหวัดด้วย แต่ก็ไม่ได้มีเยอะเท่าในเมืองซาโนะเอง ที่เมืองซาโนะมีร้านซาโนะราเมงอยู่มากมายเต็มไปหมดจนเลือกไม่ถูกเลยทีเดียว
ครั้งนี้ตัดสินใจเลือกร้านโดยดูจากเว็บแนะนำ แล้วก็พิจารณาความสะดวกในการเดินทางไปด้วย ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกร้านเมนยะโยวสึเกะ (麺屋ようすけ) ซึ่งตั้งอยู่หน้าสถานีทาจิมะ (田島駅) ทางตอนใต้ของเมืองซาโนะ
เมืองซาโนะมีสถานีรถไฟอยู่หลายแห่ง โดยสถานีใจกลางคือสถานีซาโนะ (佐野駅) มีทางรถไฟ ๒ สายตัดกันคือสายเรียวโมว (両毛線) ของ JR ตามแนวตะวันออกตะวันตก และสายซาโนะ (佐野線) ของโทวบุ ตามแนวเหนือใต้
การเดินทางมาจากอุตสึโนมิยะนั้นต้องนั่งรถไฟตามสายหลักโทวโฮกุ มาเปลี่ยนไปยังสายเรียวโมวรถไฟที่สถานีโอยะมะ (小山駅) ไปทางตะวันตก
สถานีโอยามะนั้นเพิ่งจะแวะไปเมื่อวาน แต่ว่าครั้งนี้แค่มาเปลี่ยนรถไฟ ไม่ได้แวะเที่ยวในเมืองโอยามะ
เริ่มมาขึ้นรถไฟที่สถานีอุตสึโนมิยะเหมือนเมื่อวาน
ครั้งนี้ไม่ได้ออกนอกสถานี แต่เดินมาเปลี่ยนรถไปทางสายเรียวโมว ได้รถไฟรอบ 11:02 รถไฟสายนี้มีประมาณชั่วโมงละรอบเท่านั้น ทั้งหมดมีปลายทางที่สถานีทากาซากิ (高崎駅)
ตอนที่มาถึงรถไฟก็จอดอยู่แล้ว
ถ่ายภาพป้ายสถานีไว้ด้วยก่อนขึ้นรถไฟ
แล้วรถไฟก็ออกเดินทาง เริ่มจากมาจอดที่สถานีแรกคือสถานีโอโมอิงาวะ (思川駅) ซึ่งอยู่ตอนตะวันออกของเมืองโอยามะ ที่สถานีดอกซากุระกำลังบานสวยอยู่เลย
จากนั้นรถไฟก็ออกจากเมืองโอยามะ เข้าสู่บริเวณเมืองโทจิงิ (栃木市) ซึ่งเป็นเมืองอันดับ ๓ ของจังหวัดโทจิงิ
สถานีต่อไปที่มาจอดคือที่สถานีโทจิงิ (栃木駅) ดูแล้วเป็นสถานีใหญ่อยู่ เป็นจุดเปลี่ยนรถไฟที่สำคัญด้วย โดยเชื่อมกับสายนิกโกว (日光線) ของโทวบุ
ถัดมาทางตะวันตกอีกเป็นสถานีโอฮิระชิตะ (大平下駅)
แล้วถัดมาคือสถานีอิวาฟุนะ (岩舟駅) ซึ่งเป็นสถานีทางตะวันตกสุดของเมืองโทจิงิ ที่นี่มีชื่อเสียงเนื่องจากถูกใช้เป็นฉากของอนิเมะทำให้มีคนจำนวนมากแวะมาเพื่อตามรอย และนอกจากนี้ยังมีสถานที่เที่ยวด้วย ดังนั้นไว้ถ้ามีโอกาสก็คิดว่าอยากแวะมาอีกเพื่อเที่ยวที่นี่โดยเฉพาะ
จากนั้นรถไฟก็มาถึงสถานีซาโนะซึ่งเป็นเป้าหมาย เราลงมาที่นี่
แต่เรายังไม่ออกจากสถานี แต่มาเปลี่ยนรถไฟไปยังรถไฟสายซาโนะของโทวบุ โดยมีเวลาแค่ ๓ นาทีในการเปลี่ยนรถไฟ โดยรถไฟที่นั่งมาถึงสถานีซาโนะเวลา 11:29 และรถไฟที่จะเปลี่ยนออกเวลา 11:32 ทำให้ต้องรีบมากทีเดียว
แตะบัตรแล้วรีบวิ่งลงมา
มาขึ้นรถไฟได้ทันเวลา
รถไฟมาจอดที่สถานีต่อไปคือสถานีซาโนะชิ (佐野市駅) ซึ่งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองซาโนะ
แล้วถัดมาจึงเป็นสถานีทาจิมะที่เป็นเป้าหมาย
สถานีนี้เป็นแค่สถานีเล็กๆแบบง่ายๆ ชานชลาก็เป็นเกาะลอยเล็กๆที่มีแค่หลังคานิดหน่อย ไม่ได้อยู่ในอาคาร
การออกจากชานชลาทำโดยลอดอุโมงค์
ออกมาแล้วก็เห็นว่าอาคารสถานีเป็นแค่บ้านเล็กๆแค่นี้ มีแค่ห้องน้ำ ไม่มีคนเฝ้า
ตอนที่ออกมาเพิ่งรู้ตัวว่าไม่เห็นมีที่แตะบัตร IC ซึ่งปกติจะต้องตั้งอยู่ตรงประตูทางเข้าออกให้แตะก่อนออก แต่ว่าของสถานีนี้ตั้งอยู่ตรงไหนไม่รู้ ตอนแรกนึกว่าจะมีให้แตะตรงทางออกอุโมงค์ก็เลยไม่ได้ตั้งใจหา พอออกมาแล้วไม่เจอตอนแรกยังเข้าใจว่าสถานีนี้ไม่มีที่ให้แตะบัตร ไว้ตอนหลังค่อยไปคิดเงินตอนกลับถึงสถานีซาโนะ
ฝั่งตรงข้ามถนน มองไปก็เห็นร้านเมนยะโยวสึเกะที่ตั้งใจมากิน
ข้ามมาก็เห็นรถจอดอยู่เต็มหน้าร้าน แล้วก็มีคนมารออยู่เต็ม หลายคนก็นั่งรอในรถ จำนวนคนที่รอเพื่อเข้ากินร้านนี้อยู่ดูแล้วมหาศาลทีเดียว
ก่อนอื่นต้องมากดเอาบัตรคิว ซึ่งมี QR โค้ดให้อ่านเพื่อติดตามสถานการณ์ว่าเรียกไปถึงไหนแล้ว
เมื่อสแกนเข้ามาดูในนี้จะบอกว่าเหลืออีกกี่คิว ซึ่งตอนแรกสุดก็เขียนว่าต้องรอถึง ๒๗ คิว ยาวมาก!
ตอนแรกก็นั่งรอตรงที่นั่งรถหน้าร้าน แต่ก็รู้สึกว่าดูท่าแล้วคงจะนานเป็นชั่วโมง ให้นั่งรออยู่ตลอดโดยไม่ทำอะไรแบบนี้เสียดายเวลา จึงลองค้นดูว่าแถวนี้มีสถานที่เที่ยวอะไรใกล้ๆที่พอจะแวะไปได้มั้ย
แล้วก็พบว่าที่นี่ตั้งอยู่ใกล้เขตแดนที่ข้ามไปยังจังหวัดกุมมะ ก็เลยตัดสินใจเดินไปให้ถึงสะพานที่เชื่อม คือสะพานใหญ่วาตาราเสะ (渡良瀬大橋) ข้ามแม่น้ำวาตาราเสะ (渡良瀬川) ซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญที่คั่นระหว่างจังหวัดโทจิงิกับจังหวัดกุมมะ
ก่อนอื่นต้องเดินลงมาทางใต้เรื่อยๆ ไกลพอสมควร ประมาณ ๒ กิโลเมตร
มาถึงตรงนี้มีสะพานโคบาตะ (小羽田橋) ซึ่งข้ามแม่น้ำไซ (才川) ซึ่งเป็นสายย่อยเล็กๆของแม่น้ำวาตาราเสะ ตรงนี้เป็นเขตแดนจังหวัดจริงๆเฉพาะช่วงนี้ เมื่อข้ามสะพานนี้มาก็เท่ากับเราเข้ามาอยู่ในเขตเมืองทาเตบายาชิ (館林市) ของจังหวัดกุมมะแล้ว
ข้ามมาแล้วยังเดินต่อไปอีกนิดหน่อย
ในที่สุดก็มาถึงสะพานใหญ่วาตาราเสะที่เป็นเป้าหมาย
ริมแม่น้ำวาตาราเสะมีดอกนาโนฮานะบานอยู่เต็มไปหมดสวยงาม
มองไปทางตะวันออกเฉียงใต้มีอีกสะพาน ตรงนั้นเป็นสะพานสำหรับทางรถไฟสายซาโนะ
เราไม่ได้เดินข้ามสะพานไปเพราะกลัวเวลาไม่พอ แค่เดินย้อนกลับมาลองดูตรงทุ่งดอกนาโนฮานะนิดหน่อย
ตรงนี้มีป้ายเขียนอธิบายบอกข้อมูลลุ่มแม่น้ำนี้
มองย้อนกลับไปยังทางที่เดินมา
หลังจากนั้นก็ได้เวลาเดินกลับ ต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนเวลาเรียกคิว ไม่งั้นที่รอมาทั้งหมดจะสูญเปล่า
ตอนเดินย้อนกลับมีโอกาสได้ดูตามข้างทางละเอียดกว่าตอนขามาที่ค่อนข้างรีบเพราะต้องเผื่อเวลา เลยได้เห็นอะไรมากขึ้น ลองมาองดูตรงนี้มีย่านบ้านที่มีสวนสวยทีเดียว
ตรงนี้มีป้ายบอกว่าเป็นเขตเมืองทาเตบายาชิของจังหวัดกุมมะ
ตอนที่ข้ามกลับมายังเขตจังหวัดโทจิงิมีป้ายเขียนบอกว่าเมืองซาโนะจังหวัดโทจิงิด้วย
ระหว่างทางมีศาลเจ้าทสึบากิดะอินาริ (椿田稲荷神社) เป็นศาลเจ้าเล็กๆ ซึ่งตอนขามาเราก็ผ่าน แต่ตอนขากลับเพิ่งสังเกตเห็น ก็เลยแวะสักหน่อย เข้ามาดูด้านในแบบรีบๆ
ระหว่างเดินอยู่ก็เห็นรถไฟวิ่งผ่านไปเลยเก็บภาพไว้ได้ด้วย รถไฟขบวนนี้มีแค่ ๒ ตู้ ดูแล้วเล็กกะทัดรัด
ตรงนี้มีป้ายของศูนย์รถมือสองของฟ็อลคส์วาเกินด้วย แต่เขียนว่าอยู่ห่างไป ๓ กิโลเมตร
แล้วก็กลับมาถึงร้านตอนที่เหลืออีกแค่ ๒ คิวพอดี ถือว่ากะเวลาเดินทางได้ดี ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดหน่อยคงพลาดแล้ว
ตอนที่เหลืออีกคิวเดียวเราก็เข้ามารอตรงหน้าทางเข้าด้านใน
ในที่สุดก็ถึงเวลาเรียกให้เข้า เมื่อนับเวลาตั้งแต่มาเริ่มกดบัตรคิวคือ 11:45 แล้วได้เรียกให้เข้าเวลา 11:54 ก็นานกว่าชั่วโมง ถือว่านานกว่าที่คิดไว้มาก ตอนแรกไม่คิดว่าร้านนี้จะได้รับความนิยมจนต้องรอนานสุดๆแบบนี้ ยังดีที่ได้ไปเดินเที่ยวเล่นข้ามจังหวัด ถ้าต้องให้นั่งรออยู่เฉยๆแบบคนอื่นคงจะเสียดายเวลาแย่อยู่
เข้ามาก็ได้นั่งตรงที่นั่งโต๊ะ แม้ว่าจะมาคนเดียว ไม่ใช่ที่นั่งเคาน์เตอร์
เมนูของร้าน โดยหลักแล้วก็คือซาโนะราเมง มีการใส่เครื่องแบบต่างๆ แล้วก็มีเกี๊ยวซ่าด้วย เราเลือกแบบเติมแค่ไข่ ราคา ๑๑๐๐ เยน ไม่ได้สั่งอย่างอื่นเพิ่มด้วย
ระหว่างรอก็แวะไปเข้าห้องน้ำ ได้ถ่ายรูปภายในร้านไว้ด้วย ร้านค่อนข้างกว้างอยู่ แต่ที่นั่งตั้งอยู่แบบค่อนข้างหลวมๆ บรรยากาศสบายๆ
แล้วราเมงที่สั่งก็มา ลองกินดูก็อร่อยทีเดียว แต่ก็ถือว่าไม่ได้อร่อยเลิศอะไรเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าอร่อยธรรมดา ไม่ได้ต่างจากร้านซาโนะราเมงที่กินในเมืองอุตสึโนมิยะ ทำให้รู้สึกว่าที่จริงถ้าแค่อยากกินซาโนะราเมงอร่อยๆเราไม่จำเป็นต้องถ่อมาถึงซาโนะแล้วรอคิวยาวแบบนี้ก็ได้ สุดท้ายก็ไม่ได้ต่างกันมาก แต่อย่างน้อยคือครั้งนี้ทำให้ได้มีโอกาสเดินไปถึงเขตแดนข้ามจังหวัดโดยไม่ตั้งใจ จึงไม่รู้สึกว่าผิดหวังอะไรที่ได้มา ยังถือว่าคุ้มค่าอยู่
กินเสร็จออกจากร้านมา เดินกลับขึ้นเหนือเพื่อไปเที่ยวในย่านใจกลางเมืองซาโนะต่อไป ที่จริงจะนั่งรถไฟก็ได้ แต่ว่ารถไฟมีชั่วโมงละเที่ยว แล้วรถไฟขาขึ้นทางเหนือก็เพิ่งออกไป จังหวะไม่ดี จึงต้องเดินไปเท่านั้น ซึ่งระยะก็พอสมควรอยู่ แต่ระหว่างนั้นก็ชมเมืองตามทางไปเรื่อยๆได้
เดินมาแค่นิดหน่อยก็เจอร้านซาโนะราเมงอีกร้าน ชื่อว่าร้านยุตากะยะ (ゆたかや) เป็นแค่ร้านเล็กๆผิดกับร้านเมนยะโยวสึเกะ ไม่ได้มีคนมารอคิวด้วย ที่จริงลองอ่านรีวิวของร้านนี้จึงรู้ว่าหลายคนที่มากินร้านนี้คือตอนแรกตั้งใจจะมากินร้านเมนยะโยวสึเกะแต่รอคิวไม่ไหวเลยมาที่นี่แทน ทำให้ดูเหมือนจะกลายเป็นร้านทางสำรองสำหรับใครที่ไม่อยากรอคิวนาน ระยะก็ไม่ไกลกัน เดินมานิดเดียวก็ถึง
ขอจบตอนเท่านี้ ตอนต่อไปจึงจะเล่าเรื่องการเที่ยวภายในเมืองซาโนะไปจนถึงชมซากุระแล้วก็เดินทางกลับ
-----------------------------------------
囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧囧
หมวดหมู่
-- ประเทศญี่ปุ่น >> โทจิงิ-- ประเทศญี่ปุ่น >> กุมมะ
-- ท่องเที่ยว >> รถไฟ
-- ท่องเที่ยว >> อาหารญี่ปุ่น >> ราเมง
-- ท่องเที่ยว >> ศาสนสถาน >> ศาลเจ้า
-- ท่องเที่ยว >> ดอกซากุระ