เรื่องเล่าจากแรงงานไทยในไต้หวันที่เจอที่ร้านอาหารไทยในซินจู๋
เขียนเมื่อ 2017/12/03 23:00
แก้ไขล่าสุด 2021/09/28 16:42
# อาทิตย์ 3 ธ.ค. 2017
วันนี้เพื่อนคนไทยนัดกันไปทานข้าวที่ร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ถนนหนิวผู่หนาน (牛埔南路) ในเขตเซียงซาน (香山區) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกห่างออกมาจากใจกลางเมืองซินจู๋ แถวนั้นเป็นเขตโรงงาน รอบข้างมีโรงงานตั้งอยู่มากมาย
เนื่องจากอยู่ไกล การเดินทางไม่ค่อยสะดวก จึงนั่งแท็กซีมากัน ค่ารถจากหน้ามหาวิทยาลัยชิงหัวมาถึงนี่ประมาณ ๒๒๐ บาท
แม้จะอยู่ไกลแต่อาหารไทยที่นี่ก็อร่อยดี เพื่อนๆต่างก็ชมส้มตำของที่นี่ ราคาก็ไม่แพงไปด้วย
ตอนที่มากินที่นี่ได้บังเอิญเจอคนไทยคนอื่นมากินด้วยนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ พวกเขาทักทายมาก็เลยเร่ิมคุยกัน
พวกเขามากัน ๒ คน เป็นแรงงานไทยที่มาทำงานอยู่โรงงานผลิตแก้วใกล้ๆร้านอาหาร
คนหนึ่งในนั้นเล่าเรื่องต่างๆมากมาย เล่าว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ บอกว่าเขาเคยทำงานอยู่ที่ไทยแล้วพบว่าไม่พอกิน แต่วันหนึ่งก็พบช่องทางให้มาทำงานถึงไต้หวันได้ก็เลยมาถึงนี่ มาอยู่ได้ ๗ ปีแล้ว
ที่ไต้หวันแม้จะมีค่าครองชีพจะสูงกว่าไทยไม่มาก แต่ว่ารายได้กลับสูงกว่ามาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้คนมีความเป็นอยู่ที่ดี แม้แต่ทำงานเป็นแรงงานตามโรงงานก็ตามก็ยังทำแล้วมีเงินอยู่ได้ไม่ลำบากแล้วส่งกลับไปให้คนที่บ้านได้ ดังนั้นจึงมีคนงานจากประเทศต่างๆที่กำลังพัฒนาในแถบนี้อีกมาก เช่น อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม
เขาได้รับเงินเดือนรวมค่าทำงานนอกเวลาแล้วก็เป็น ๔ หมื่นกว่าบาท ซึ่งมากกว่าพนักงานบริษัทธรรมดาในไทยเสียอีก
แล้วเขาก็พูดอะไรชวนให้คิดมากมาย เช่นว่าทำไมคนไทยต้องอุตส่าห์ออกไปทำงานเมืองนอก ทำไมอยู่ในประเทศแล้วไม่มีกิน เพราะมันมีปัญหามากมาย เศรษฐกิจแย่ รัฐบาลไม่ดูแลประชาชน มัวแต่เอาเงินไปผลาญเล่นกับอะไรก็ไม่รู้
มันก็จริงที่ว่าประเทศเราตอนนี้ยังแย่อยู่จริงๆเลย ฟังแล้วคิดตามก็เครียดเหมือนกัน แต่ถึงคิดไปเราก็คงไม่อาจทำอะไรได้
เท่าที่คุยดูก็รู้สึกว่าเขาเข้าใจปัญหาอะไรต่างๆในเมืองไทยดีพอสมควร คงเพราะประสบอะไรหลายอย่างมากับตัวก่อนที่จะมาอยู่ไต้หวัน เขายังเล่าว่าที่จริงมีความฝันอยู่ แต่ก็ไม่อาจจะเรียนจนจบได้ ทำให้ต้องลำบาก
ตอนนี้แม้จะได้มาอยู่ไต้หวันแล้วสบายขึ้น แต่ก็แย่ตรงที่คิดถึงบ้าน เพราะพ่อแม่เขาก็ยังอยู่ แล้วเขาเองก็มีลูกอยู่ที่ไทยด้วย มีห่วงหลายอย่าง ตอนนี้จึงรู้สึกโดดเดี่ยวมาก จะกลับบ่อยก็ไม่ได้เพราะต้องประหยัดเงิน
เขายังชื่นชมพวกเราว่าโชคดีที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือจนสูง อนาคตจบแล้วกลับไทยไปทำงานก็คงไม่ลำบาก ดูแล้วมีอนาคตดี
เท่าที่ฟังเขาดูจะเป็นห่วงทั้งเรื่องชีวิตตัวเองแล้วก็เรื่องประเทศไทยพอสมควร จึงบ่นอะไรให้ฟังมากมาย สำหรับพวกเราตอนนี้ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้นอกจากตั้งใจฟังแล้วก็เก็บไปคิด
พอว่าดังนั้นแล้วเราก็รู้สึกว่าโชคดีจริงๆนั่นแหละ เพราะสามารถได้เรียนหนังสือ ทำตามความฝัน ที่มาไต้หวันนี่ก็ตัวเองเป็นคนเลือกที่จะมาเอง ไม่ได้มาเพราะสถานการณ์บังคับแบบพวกเขา
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ก็พยายามจะตั้งใจเรียนเพื่อจะเอาความรู้กลับไปพัฒนาประเทศต่อไป
ไต้หวันนั้นทั้งน่าอยู่และมีความเจริญก้าวหน้ามาก ทุกคนดูมีความสุขดีที่ได้อยู่ที่นี่ หากสามารถทำให้ประเทศตัวเองเป็นแบบนั้นได้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย
วันนี้เพื่อนคนไทยนัดกันไปทานข้าวที่ร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ถนนหนิวผู่หนาน (牛埔南路) ในเขตเซียงซาน (香山區) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกห่างออกมาจากใจกลางเมืองซินจู๋ แถวนั้นเป็นเขตโรงงาน รอบข้างมีโรงงานตั้งอยู่มากมาย
เนื่องจากอยู่ไกล การเดินทางไม่ค่อยสะดวก จึงนั่งแท็กซีมากัน ค่ารถจากหน้ามหาวิทยาลัยชิงหัวมาถึงนี่ประมาณ ๒๒๐ บาท
แม้จะอยู่ไกลแต่อาหารไทยที่นี่ก็อร่อยดี เพื่อนๆต่างก็ชมส้มตำของที่นี่ ราคาก็ไม่แพงไปด้วย
ตอนที่มากินที่นี่ได้บังเอิญเจอคนไทยคนอื่นมากินด้วยนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ พวกเขาทักทายมาก็เลยเร่ิมคุยกัน
พวกเขามากัน ๒ คน เป็นแรงงานไทยที่มาทำงานอยู่โรงงานผลิตแก้วใกล้ๆร้านอาหาร
คนหนึ่งในนั้นเล่าเรื่องต่างๆมากมาย เล่าว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ บอกว่าเขาเคยทำงานอยู่ที่ไทยแล้วพบว่าไม่พอกิน แต่วันหนึ่งก็พบช่องทางให้มาทำงานถึงไต้หวันได้ก็เลยมาถึงนี่ มาอยู่ได้ ๗ ปีแล้ว
ที่ไต้หวันแม้จะมีค่าครองชีพจะสูงกว่าไทยไม่มาก แต่ว่ารายได้กลับสูงกว่ามาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้คนมีความเป็นอยู่ที่ดี แม้แต่ทำงานเป็นแรงงานตามโรงงานก็ตามก็ยังทำแล้วมีเงินอยู่ได้ไม่ลำบากแล้วส่งกลับไปให้คนที่บ้านได้ ดังนั้นจึงมีคนงานจากประเทศต่างๆที่กำลังพัฒนาในแถบนี้อีกมาก เช่น อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม
เขาได้รับเงินเดือนรวมค่าทำงานนอกเวลาแล้วก็เป็น ๔ หมื่นกว่าบาท ซึ่งมากกว่าพนักงานบริษัทธรรมดาในไทยเสียอีก
แล้วเขาก็พูดอะไรชวนให้คิดมากมาย เช่นว่าทำไมคนไทยต้องอุตส่าห์ออกไปทำงานเมืองนอก ทำไมอยู่ในประเทศแล้วไม่มีกิน เพราะมันมีปัญหามากมาย เศรษฐกิจแย่ รัฐบาลไม่ดูแลประชาชน มัวแต่เอาเงินไปผลาญเล่นกับอะไรก็ไม่รู้
มันก็จริงที่ว่าประเทศเราตอนนี้ยังแย่อยู่จริงๆเลย ฟังแล้วคิดตามก็เครียดเหมือนกัน แต่ถึงคิดไปเราก็คงไม่อาจทำอะไรได้
เท่าที่คุยดูก็รู้สึกว่าเขาเข้าใจปัญหาอะไรต่างๆในเมืองไทยดีพอสมควร คงเพราะประสบอะไรหลายอย่างมากับตัวก่อนที่จะมาอยู่ไต้หวัน เขายังเล่าว่าที่จริงมีความฝันอยู่ แต่ก็ไม่อาจจะเรียนจนจบได้ ทำให้ต้องลำบาก
ตอนนี้แม้จะได้มาอยู่ไต้หวันแล้วสบายขึ้น แต่ก็แย่ตรงที่คิดถึงบ้าน เพราะพ่อแม่เขาก็ยังอยู่ แล้วเขาเองก็มีลูกอยู่ที่ไทยด้วย มีห่วงหลายอย่าง ตอนนี้จึงรู้สึกโดดเดี่ยวมาก จะกลับบ่อยก็ไม่ได้เพราะต้องประหยัดเงิน
เขายังชื่นชมพวกเราว่าโชคดีที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือจนสูง อนาคตจบแล้วกลับไทยไปทำงานก็คงไม่ลำบาก ดูแล้วมีอนาคตดี
เท่าที่ฟังเขาดูจะเป็นห่วงทั้งเรื่องชีวิตตัวเองแล้วก็เรื่องประเทศไทยพอสมควร จึงบ่นอะไรให้ฟังมากมาย สำหรับพวกเราตอนนี้ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้นอกจากตั้งใจฟังแล้วก็เก็บไปคิด
พอว่าดังนั้นแล้วเราก็รู้สึกว่าโชคดีจริงๆนั่นแหละ เพราะสามารถได้เรียนหนังสือ ทำตามความฝัน ที่มาไต้หวันนี่ก็ตัวเองเป็นคนเลือกที่จะมาเอง ไม่ได้มาเพราะสถานการณ์บังคับแบบพวกเขา
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ก็พยายามจะตั้งใจเรียนเพื่อจะเอาความรู้กลับไปพัฒนาประเทศต่อไป
ไต้หวันนั้นทั้งน่าอยู่และมีความเจริญก้าวหน้ามาก ทุกคนดูมีความสุขดีที่ได้อยู่ที่นี่ หากสามารถทำให้ประเทศตัวเองเป็นแบบนั้นได้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย