แวะไปกินราเมงแถวย่านฮิมุโระมาจิแล้วเดินแถวนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระ
เขียนเมื่อ 2026/03/21 19:22
แก้ไขล่าสุด 2026/03/23 05:04
# เสาร์ 21 มี.ค. 2026
ตั้งแต่สัปดาห์แล้วบอกว่าถึงปลายฤดูหนาวแล้ว แต่ถึงตอนนี้อากาศก็ยังหนาวอยู่ ดอกไม้ก็ยังไม่ผลิบาน กว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิน่าจะยังต้องรออีกนิดหน่อย ตามพยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงสัปดาห์หน้าดอกซากุระจะบาน เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิในที่สุด ก็ต้องดูกันต่อไป
วันนี้เราก็ได้ออกไปเดินทำความรู้จักย่านใหม่ที่ยังไม่เคยไปมาเพิ่มเติม ครั้งนี้เลือกแถวย่านฮิมุโระมาจิ (氷室町) และนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระ (清原工業団地) ซึ่งอยู่ตอนตะวันออกของเมืองอุตสึโนมิยะ
นิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระนั้นเป็นย่านโรงงานที่มีบริษัทใหญ่ต่างๆมาตั้งโรงงานอยู่ที่นี่มากมาย มีรถรางวิ่งผ่าน เดินทางมาได้ง่าย มีสถานีหน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระ (清原地区市民センター前駅) เป็นสถานีหลัก
ส่วนย่านฮิมุโระมาจินั้นอยู่ทางใต้ของนิคมอุตสาหกรรมนี้ มีทั้งย่านที่อยู่อาศัยและท้องนา รวมถึงโรงงานบางส่วนด้วย
เป้าหมายที่เลือกไปครั้งนี้อยู่ที่ร้านเมนซาซะ (麺藏藏) เป็นร้านราเมงที่ได้รับความนิยมมากของย่านนี้ ทั้งที่อยู่นอกตัวเมือง เดินทางไปลำบาก แต่กลับได้รับความนิยม มีคนมากมายอุตส่าห์เดินทางมาถึงนี่มาต่อแถวรอยาวเพื่อรอกิน
การเดินทางมาสามารถนั่งรถเมล์ได้ แต่ว่าเที่ยวรถเมล์น้อย มีแค่ประมาณชั่วโมงละเที่ยวเท่านั้น ต้องดูเวลาให้ดี
นอกจากนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีหน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระมากนัก ระยะทาง ๒.๓ กิโลเมตร ก็ถือว่าเดินได้อยู่ ดังนั้นครั้งนี้จึงตัดสินใจเลือกที่จะนั่งรถเมล์ไป แล้วหลังกินเสร็จก็เดินไปนั่งรถรางกลับจากสถานี แม้จะไกลนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าได้มาเดินชมนิคมอุตสาหกรรมไปด้วย
รถเมล์ที่ผ่านแถวย่านฮิมุโระมาจินั้นเป็นรถเมล์ที่มีปลายทางอยู่ที่เมืองมาชิโกะ (益子町) ทางตะวันออกของจังหวัดโทจิงิ เที่ยวรถมีประมาณชั่วโมงต่อเที่ยว ต้นทางอยู่ที่สถานีโทวบุอุตสึโนมิยะ เราขึ้นรถจากป้ายระหว่างทางที่อยู่ใกล้กับที่อาศัยอยู่
ระหว่างทางมีแวะจอดที่ห้างเบลมอล (ベルモール) ซึ่งเป็นห้างใหญ่ตอนตะวันออกของเมืองที่มีสถานีรถราง
แล้วก็ผ่านสะพานคินุ (鬼怒橋) ที่พาดผ่านแม่น้ำคินุ
แล้วก็มาลงรถเมล์ท่ป้ายนิชินากะได (西中台)
แถวนี้มีถนนใหญ่ตัดผ่าน การจราจรดูคับคั่งอยู่
มีร้านขายรถมือสองอยู่ด้วย
ระหว่างทางเดินผ่านร้านราเมงอีกร้าน
ร้านนี้ชื่อว่าราเมงมาสะ (らぁ麺昌) ไว้ถ้ามีโอกาสก็อาจแวะมาอีกทีเพื่อมากิน นอกจากนี้ยังมีร้านอื่นอีกด้วยถ้าเดินต่อไป
เดินต่อมาอีกนิดก็เจอปากทางเข้าไปยังร้านเมนซาซะที่เป็นเป้าหมาย มีป้ายเขียนบอกด้วย
ที่เห็นรถบรรทุกจอดอยู่มากมายนี้เป็นของบริษัทล็องโคจาปัง (ロンコジャパン) เป็นบริษัทโลจิสติกที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที๋โอซากะ
แล้วก็มาถึงร้าน เห็นรถจอดอยู่หน้าร้านเต็มเลย แล้วก็มีคนมาต่อแถวรออยู่ไม่น้อยแล้ว
หน้าร้านมีที่ให้นั่งรอเพื่อต่อแถว ต้องมานั่งตามลำดับ และค่อยๆเขยิบไปเรื่อยๆ ไม่มีการลงชื่อ จึงต้องต่อแถวรอเท่านั้น ยังดีที่มีที่นั่งให้
ค่อยๆเขยิบมาเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็มองเข้าไปในหน้าต่างเห็นตัวร้านด้านในและคนที่นั่งกินอยู่
ใช้เวลารอนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดจึงได้เข้าร้าน เมื่อเข้ามาถึงก็เริ่มจากสั่งอาหารด้วยเครื่องขายอัตโนมัติ
เมนูหลักของร้านนี้เป็นราเมงมิโสะ นอกจากนั้นช่วงนี้เห็นว่าเพิ่งจะเพิ่มราเมงกระดูกหมูโชวยุ และกระดูกหมูเกลือ เข้ามาด้วย
สั่งเสร็จก็เข้ามานั่งตรงที่นั่งเคาน์เตอร์
รอสักพักราเมงจึงมา โดยรวมตั้งแต่มาถึงร้านจนอาหารมาก็ใช้เวลาตั้ง ๔๐ กว่า เกือบ ๕๐ นาทีเลย
อาหารที่สั่งคือราเมงมิโสะโหระพา ราคา ๑๑๖๐ ถือว่าแพงอยู่ ในขณะที่ปริมาณก็น้อยกว่าร้านราเมงทั่วไปด้วย แถมไม่มีเนื้อ มีแต่ผักล้วนๆแล้วก็เนยแข็งกับมะเขือเทศ แต่ก็ถือว่าอร่อยมากทีเดียว สมกับที่ผู้คนต่างพากันมาต่อแถวรอนานเพื่อกิน
หลังกินเสร็จออกมาก็ยังเห็นคนต่อแถวรออยู่มากมาย เยอะกว่าตอนแรกที่มาอีก
ระหว่างเดินกลับเห็นลานจอดรถเสริมของร้านซึ่งเตรียมไว้ใหญ่ทีเดียว ก็เห็นมีคนมาจอด
ข้างๆนี้ยังมีสวนสาลี่ชิมาดะ (島田梨園) มีวางฟืนไว้เขียนป้ายบอกว่าให้หยิบไปใช้ได้ด้วย
จากนั้นก็เดินไปทางเหนือ มุ่งหน้าไปยังเขตนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระ
จากตรงนี้ไปเข้าสู่เขตนิคมอุตสาหกรรม โดยตรงนี้เป็นสวนสาธารณะคิโยฮาระมินามิ (清原南公園) เป็นสวนเล็กๆที่อยู่ทางใต้สุดของเขตนิคมอุตสาหกรรม
มองไปทางตะวันออกก็เริ่มเห็นอาคารโรงงานแล้ว บางแห่งพ่นควันด้วย
เดินไปตามถนนใจกลางมุ่งหน้าไปทางเหนือเรื่อยๆ ทางขวาเป็นดงโรงงานแต่ว่าทางซ้ายที่เราเดินอยู่เป็นสวนสาธารณะจึงดูร่มรื่นดี น่าเดินกว่าที่คิด แม้จะเป็นย่านโรงงาน
เขตสวนสาธารณะจบแค่นี้ จากตรงนี้ไปข้างหน้าเป็นโรงงานทั้ง ๒ ฝั่ง
ฝั่งซ้ายที่เราเดินอยู่นี้เป็นโรงงานของบริษัทร็อกเพนต์ (ロックペイント) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตสีทา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โอซากะ
ส่วนฝั่งขวาเป็นโรงงานบุหรี่ ดูแล้วใหญ่มากทีเดียว พอคิดว่าบุหรี่จำนวนมากที่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนได้ถูกสร้างขึ้นมาจากที่นี่แล้วก็รู้สึกว่าอยากระเบิดโรงงานทิ้งซะจริงๆ เพื่อมีส่วนช่วยในการทำลายอุตสาหกรรมบุหรี่ที่มอมเมาและกัดกร่อนสุขภาพของประชาชนญี่ปุ่น
จากตรงนี้ต่อไปเป็นเขตสวนสาธารณะคิโยฮาระจูโอว (清原中央公園)
ในขณะที่ฝั่งขวาเป็นโรงงานของบริษัทโทวโยวโบว (東洋紡) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตสิ่งทอ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โอซากะ
แผนที่บริเวณสวนสาธารณะ
ที่เห็นใหญ่สุดโดดเด่นอยู่ตรงนี้คือสนามเบสบอลอุตสึโนมิยะคิโยฮาระ (宇都宮清原球場)
มองไปไกลทางโน้นมีโรงพลศึกษาคิโยฮาระ (清原体育館) ซึ่งรูปร่างสวยเด่นอยู่
แล้วก็เดินมาถึงศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระ (清原地区市民センター) ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านนี้ และเป็นที่มาของชื่อสถานีรถราง
ตัวสถานีรถรางก็ตั้งอยู่หน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระนี้เอง ตามชื่อเลย
มานั่งรถรางกลับ จบการเดินเที่ยวที่นี่ลง
ครั้งนี้ถือว่าได้เดินชมตอนใต้ของย่านนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระซึ่งเป็นส่วนที่รถรางไม่ได้วิ่งผ่าน ในขณะที่ฝั่งเหนือมีรถรางวิ่งผ่านจึงเห็นได้ทุกวันอยู่แล้วตอนนั่งไปทำงาน แต่ก็ยังไม่เคยได้ลงมาเดิน ไว้ถ้ามีโอกาสก็อาจค่อยมาเดินดูอีกที
ตั้งแต่สัปดาห์แล้วบอกว่าถึงปลายฤดูหนาวแล้ว แต่ถึงตอนนี้อากาศก็ยังหนาวอยู่ ดอกไม้ก็ยังไม่ผลิบาน กว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิน่าจะยังต้องรออีกนิดหน่อย ตามพยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงสัปดาห์หน้าดอกซากุระจะบาน เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิในที่สุด ก็ต้องดูกันต่อไป
วันนี้เราก็ได้ออกไปเดินทำความรู้จักย่านใหม่ที่ยังไม่เคยไปมาเพิ่มเติม ครั้งนี้เลือกแถวย่านฮิมุโระมาจิ (氷室町) และนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระ (清原工業団地) ซึ่งอยู่ตอนตะวันออกของเมืองอุตสึโนมิยะ
นิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระนั้นเป็นย่านโรงงานที่มีบริษัทใหญ่ต่างๆมาตั้งโรงงานอยู่ที่นี่มากมาย มีรถรางวิ่งผ่าน เดินทางมาได้ง่าย มีสถานีหน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระ (清原地区市民センター前駅) เป็นสถานีหลัก
ส่วนย่านฮิมุโระมาจินั้นอยู่ทางใต้ของนิคมอุตสาหกรรมนี้ มีทั้งย่านที่อยู่อาศัยและท้องนา รวมถึงโรงงานบางส่วนด้วย
เป้าหมายที่เลือกไปครั้งนี้อยู่ที่ร้านเมนซาซะ (麺藏藏) เป็นร้านราเมงที่ได้รับความนิยมมากของย่านนี้ ทั้งที่อยู่นอกตัวเมือง เดินทางไปลำบาก แต่กลับได้รับความนิยม มีคนมากมายอุตส่าห์เดินทางมาถึงนี่มาต่อแถวรอยาวเพื่อรอกิน
การเดินทางมาสามารถนั่งรถเมล์ได้ แต่ว่าเที่ยวรถเมล์น้อย มีแค่ประมาณชั่วโมงละเที่ยวเท่านั้น ต้องดูเวลาให้ดี
นอกจากนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีหน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระมากนัก ระยะทาง ๒.๓ กิโลเมตร ก็ถือว่าเดินได้อยู่ ดังนั้นครั้งนี้จึงตัดสินใจเลือกที่จะนั่งรถเมล์ไป แล้วหลังกินเสร็จก็เดินไปนั่งรถรางกลับจากสถานี แม้จะไกลนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าได้มาเดินชมนิคมอุตสาหกรรมไปด้วย
รถเมล์ที่ผ่านแถวย่านฮิมุโระมาจินั้นเป็นรถเมล์ที่มีปลายทางอยู่ที่เมืองมาชิโกะ (益子町) ทางตะวันออกของจังหวัดโทจิงิ เที่ยวรถมีประมาณชั่วโมงต่อเที่ยว ต้นทางอยู่ที่สถานีโทวบุอุตสึโนมิยะ เราขึ้นรถจากป้ายระหว่างทางที่อยู่ใกล้กับที่อาศัยอยู่
ระหว่างทางมีแวะจอดที่ห้างเบลมอล (ベルモール) ซึ่งเป็นห้างใหญ่ตอนตะวันออกของเมืองที่มีสถานีรถราง
แล้วก็ผ่านสะพานคินุ (鬼怒橋) ที่พาดผ่านแม่น้ำคินุ
แล้วก็มาลงรถเมล์ท่ป้ายนิชินากะได (西中台)
แถวนี้มีถนนใหญ่ตัดผ่าน การจราจรดูคับคั่งอยู่
มีร้านขายรถมือสองอยู่ด้วย
ระหว่างทางเดินผ่านร้านราเมงอีกร้าน
ร้านนี้ชื่อว่าราเมงมาสะ (らぁ麺昌) ไว้ถ้ามีโอกาสก็อาจแวะมาอีกทีเพื่อมากิน นอกจากนี้ยังมีร้านอื่นอีกด้วยถ้าเดินต่อไป
เดินต่อมาอีกนิดก็เจอปากทางเข้าไปยังร้านเมนซาซะที่เป็นเป้าหมาย มีป้ายเขียนบอกด้วย
ที่เห็นรถบรรทุกจอดอยู่มากมายนี้เป็นของบริษัทล็องโคจาปัง (ロンコジャパン) เป็นบริษัทโลจิสติกที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที๋โอซากะ
แล้วก็มาถึงร้าน เห็นรถจอดอยู่หน้าร้านเต็มเลย แล้วก็มีคนมาต่อแถวรออยู่ไม่น้อยแล้ว
หน้าร้านมีที่ให้นั่งรอเพื่อต่อแถว ต้องมานั่งตามลำดับ และค่อยๆเขยิบไปเรื่อยๆ ไม่มีการลงชื่อ จึงต้องต่อแถวรอเท่านั้น ยังดีที่มีที่นั่งให้
ค่อยๆเขยิบมาเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็มองเข้าไปในหน้าต่างเห็นตัวร้านด้านในและคนที่นั่งกินอยู่
ใช้เวลารอนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดจึงได้เข้าร้าน เมื่อเข้ามาถึงก็เริ่มจากสั่งอาหารด้วยเครื่องขายอัตโนมัติ
เมนูหลักของร้านนี้เป็นราเมงมิโสะ นอกจากนั้นช่วงนี้เห็นว่าเพิ่งจะเพิ่มราเมงกระดูกหมูโชวยุ และกระดูกหมูเกลือ เข้ามาด้วย
สั่งเสร็จก็เข้ามานั่งตรงที่นั่งเคาน์เตอร์
รอสักพักราเมงจึงมา โดยรวมตั้งแต่มาถึงร้านจนอาหารมาก็ใช้เวลาตั้ง ๔๐ กว่า เกือบ ๕๐ นาทีเลย
อาหารที่สั่งคือราเมงมิโสะโหระพา ราคา ๑๑๖๐ ถือว่าแพงอยู่ ในขณะที่ปริมาณก็น้อยกว่าร้านราเมงทั่วไปด้วย แถมไม่มีเนื้อ มีแต่ผักล้วนๆแล้วก็เนยแข็งกับมะเขือเทศ แต่ก็ถือว่าอร่อยมากทีเดียว สมกับที่ผู้คนต่างพากันมาต่อแถวรอนานเพื่อกิน
หลังกินเสร็จออกมาก็ยังเห็นคนต่อแถวรออยู่มากมาย เยอะกว่าตอนแรกที่มาอีก
ระหว่างเดินกลับเห็นลานจอดรถเสริมของร้านซึ่งเตรียมไว้ใหญ่ทีเดียว ก็เห็นมีคนมาจอด
ข้างๆนี้ยังมีสวนสาลี่ชิมาดะ (島田梨園) มีวางฟืนไว้เขียนป้ายบอกว่าให้หยิบไปใช้ได้ด้วย
จากนั้นก็เดินไปทางเหนือ มุ่งหน้าไปยังเขตนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระ
จากตรงนี้ไปเข้าสู่เขตนิคมอุตสาหกรรม โดยตรงนี้เป็นสวนสาธารณะคิโยฮาระมินามิ (清原南公園) เป็นสวนเล็กๆที่อยู่ทางใต้สุดของเขตนิคมอุตสาหกรรม
มองไปทางตะวันออกก็เริ่มเห็นอาคารโรงงานแล้ว บางแห่งพ่นควันด้วย
เดินไปตามถนนใจกลางมุ่งหน้าไปทางเหนือเรื่อยๆ ทางขวาเป็นดงโรงงานแต่ว่าทางซ้ายที่เราเดินอยู่เป็นสวนสาธารณะจึงดูร่มรื่นดี น่าเดินกว่าที่คิด แม้จะเป็นย่านโรงงาน
เขตสวนสาธารณะจบแค่นี้ จากตรงนี้ไปข้างหน้าเป็นโรงงานทั้ง ๒ ฝั่ง
ฝั่งซ้ายที่เราเดินอยู่นี้เป็นโรงงานของบริษัทร็อกเพนต์ (ロックペイント) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตสีทา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โอซากะ
ส่วนฝั่งขวาเป็นโรงงานบุหรี่ ดูแล้วใหญ่มากทีเดียว พอคิดว่าบุหรี่จำนวนมากที่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนได้ถูกสร้างขึ้นมาจากที่นี่แล้วก็รู้สึกว่าอยากระเบิดโรงงานทิ้งซะจริงๆ เพื่อมีส่วนช่วยในการทำลายอุตสาหกรรมบุหรี่ที่มอมเมาและกัดกร่อนสุขภาพของประชาชนญี่ปุ่น
จากตรงนี้ต่อไปเป็นเขตสวนสาธารณะคิโยฮาระจูโอว (清原中央公園)
ในขณะที่ฝั่งขวาเป็นโรงงานของบริษัทโทวโยวโบว (東洋紡) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตสิ่งทอ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โอซากะ
แผนที่บริเวณสวนสาธารณะ
ที่เห็นใหญ่สุดโดดเด่นอยู่ตรงนี้คือสนามเบสบอลอุตสึโนมิยะคิโยฮาระ (宇都宮清原球場)
มองไปไกลทางโน้นมีโรงพลศึกษาคิโยฮาระ (清原体育館) ซึ่งรูปร่างสวยเด่นอยู่
แล้วก็เดินมาถึงศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระ (清原地区市民センター) ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านนี้ และเป็นที่มาของชื่อสถานีรถราง
ตัวสถานีรถรางก็ตั้งอยู่หน้าศูนย์ชาวเมืองเขตคิโยฮาระนี้เอง ตามชื่อเลย
มานั่งรถรางกลับ จบการเดินเที่ยวที่นี่ลง
ครั้งนี้ถือว่าได้เดินชมตอนใต้ของย่านนิคมอุตสาหกรรมคิโยฮาระซึ่งเป็นส่วนที่รถรางไม่ได้วิ่งผ่าน ในขณะที่ฝั่งเหนือมีรถรางวิ่งผ่านจึงเห็นได้ทุกวันอยู่แล้วตอนนั่งไปทำงาน แต่ก็ยังไม่เคยได้ลงมาเดิน ไว้ถ้ามีโอกาสก็อาจค่อยมาเดินดูอีกที